Je identiteit wordt niet bepaald door je prestaties of wat je hebt bereikt. Bij God zullen laatsten de eersten zijn. De vraag is: Ben jij trouw geweest in het wachten op God?
In de podcast van vandaag gaat het over Anna. De oude vrouw die al zolang wachtte om Jezus te zien. In het Evangelie van Lucas 2 lezen we over haar. Een vrouw op leeftijd, weduwe, iemand die veel heeft meegemaakt. Haar leven liep anders dan ze waarschijnlijk ooit had gedacht. En toch is dat niet wat haar verhaal draagt. Wat haar typeert, is dat ze bleef. Ze week niet uit de tempel. Ze diende God dag en nacht, met vasten en bidden.
Wat een voorbeeld. En wat lijkt het ver weg om ook zo te kunnen zijn in deze wereld van snel, van vervulde verlangens, van alles binnen handbereik hebben, van een Bol.com pakket dat er de volgende dag is. Hoe leef je een leven van blijven, van terugkomen, van zoeken, van er zijn. Ook als het stil is. Ook als er geen nieuwe woorden lijken te komen. Ook als het leven doorgaat met alles wat daarin zit?
Anna leefde in een tijd waarin God al honderden jaren niet had gesproken door profeten. Het was stil. Geen doorbraken, geen wonderverhalen zoals vroeger, geen duidelijke tekenen. En toch koos zij ervoor om haar leven te richten op de aanwezigheid van God.
Niet omdat ze iets kreeg. Maar omdat ze bij Hem wilde zijn.
Ik vind dat confronterend mooi. Omdat het zoveel zegt over wat intimiteit met God eigenlijk is.
Wij hebben daar vaak een beeld bij dat best netjes is. Tijd met God is iets wat je inplant, iets wat je ‘goed’ doet, iets wat je afvinkt. Een moment met een boekje, een overdenking, een podcast. En begrijp me niet verkeerd, dat kan allemaal helpend zijn. Maar het is niet de kern. Intimiteit is geen boekje, geen vaste tijd. Intimiteit is relatie. Is volhouden. Is geduldig zijn.
Net als in de relatie met je partner of een heel goede vriendin is intimiteit iets wat soms zomaar ontstaat. Als Johannes mij overdag even belt om in te checken, als we kort delen hoe het gaat, dan ervaar ik altijd zo’n blij gevoel. Hij is geen mega prater en al helemaal geen stuurder van uitgebreide berichtjes. Dus dat belletje, dat doet mij altijd even goed.
Zo is het ook met jouw contact met God. Elke keer als jij even incheckt bij Hem, glimlacht Hij. Hee, zij deelt met mij. Zij is zich bewust van Mijn aanwezigheid…
En als ik kijk naar Anna, zie ik iets van diezelfde intimiteit. Zij leefde haar leven met God.
Niet alleen op de momenten dat het uitkwam, maar juist in het wachten. In de stilte. In het niet-weten.
En dan, op een dag, komt daar een jonge vrouw de tempel binnen met een baby. Geen groots moment voor de meeste mensen die daar rondlopen. Maar Anna herkent Hem. Ze ziet Jezus.
Dat raakt me elke keer weer. Want blijkbaar heeft een leven van nabijheid met God iets gevormd in haar waardoor ze Hem herkent, zelfs als Hij nog klein en kwetsbaar is, nog zonder wonderen, zonder woorden, zonder zichtbare glorie.
Ze herkent Hem omdat ze Hem kent. En dat is precies waar deze week ons toe uitnodigt. De Stille Week is geen week waarin we alles begrijpen. Het is een week waarin we meelopen, waarin we stilstaan bij wat Jezus doet, waarin we de spanning voelen van wat er komt. Het is een week waarin het soms ook gewoon stil mag zijn.
Niet gevuld met moeten. Niet gevuld met alles goed doen. Maar gevuld met aanwezigheid.
Misschien zit jij op dit moment ook in een seizoen van wachten. Dat je verlangt naar duidelijkheid, naar richting, naar rust, naar verandering. En dat het uitblijft. Dat je bidt, maar geen antwoord lijkt te krijgen. Dat je zoekt, maar het niet vindt.
Wachten op God
Anna laat zien dat wachten geen verloren tijd hoeft te zijn. Dat wachten juist de plek kan worden waar intimiteit groeit. Niet omdat alles verandert, maar omdat jij dichterbij komt.
Niet omdat je meer gaat doen, maar omdat je blijft.
Misschien is dat wel de meest eerlijke vraag voor deze week: durf je te blijven?
Durf je bij God te zijn zonder dat het iets hoeft op te leveren?
Gewoon jij en Hij.
Met alles wat er is. Met de chaos in je hoofd, de vragen in je hart, de dingen die je niet begrijpt. Zonder het eerst op te lossen. Zonder het mooier te maken dan het is.
Want dat is de plek waar Hij je wil ontmoeten.
Niet aan de buitenkant van je leven, maar precies daar waar het echt is.
En misschien, heel misschien, ga je Hem dan herkennen op manieren die je eerder hebt gemist. Niet omdat Hij ineens dichterbij is, maar omdat jouw ogen anders zijn gaan kijken.
Omdat je, net als Anna, hebt geleerd om te leven in Zijn nabijheid.
Bidden met de Psalmen
Waarin verlang jij er vandaag naar om Jezus te zien? Keer vandaag in stilte in jezelf. Vraag God om zichzelf aan jou te openbaren. Vind je het moeilijk om God waar te nemen of om te luisteren? Probeer dan eens te bidden met de Psalmen. Lees een Psalm hardop en bid het alsof het jouw gebed is. Vraag God om tot je te spreken.
